Elsku Tryggvi minn. 

Hér sit ég grátandi og hlusta á Söknuð með Vilhjálmi Vilhjálmssyni og hugsa um þig. Ég hugsa um allt sem við höfum gert saman. Í kvöld sátum við fjölskyldan saman og horfðum á gömul myndbönd. Við sáum fjöruferðina góðu og einnig ferðalagið sem við fórum á strandirnar. Þetta voru ómetanlegar stundir og ótrúlega gaman að rifja þetta upp. Þú varst ótrúlega þolinmóður við okkur stelpurnar þótt við værum allar að hnoðast á þér í einu. Alltaf þegar þú settist í stólinn þinn í stofunni í Gröf var ég ekki lengi að skríða í fangið á þér og kúra þar. Eitt myndband sáum við líka, það voru smalamennskur frá því 1991. Það var rosalega gaman að sjá þig þeysast um á Neista í brúna hnakknum þínum og með hreppstjórahúfuna góðu.

Ófáum stundum eyddum við í fjárhúsunum á haustin og ég man alltaf hvað við systur vorum rosalega ánægðar þegar þið Stella gáfuð okkur Þrennu, móflekkóttu gimbrina sem við fengum að eiga saman. Ég var líka svo rosalega montin þegar þið gáfuð mér Revíu, svarflekkóttu gimbrina sem ég var búin að horfa á allan tímann meðan við vorum að vigta.

Ég er svo rosalega þakklát fyrir að hafa geta verið með ykkur Stellu allan síðast sauðburðinn í Gröf, þótt oft á tíðum hafi hann verið frekar erfiður, sérstaklega þar sem þér fannst við Stella vera óttalega vitlausar oft og frekar stjórnsamar.

Ein minning er mér mjög ofarlega í huga og það er þegar ég sat við eldhúsborðið í Gröf og þú komst í rólegheitum eins og þú varst vanur, labbaðir að glugganum, horfðir út og sagðir, Eydís, þú veist þú átt Vakningu. Ég varð orðlaus og sagði, ha? Þá sagðir þú aftur, alveg jafn rólega, þú veist þú átt Vakningu. Ég trúði þessu ekki og sagði aftur ha? Þá sagðir þú mér að þið Stella hefðuð ákveðið að gefa mér hryssuna sem ég dýrkaði. Ég man að ég varð svo rosalega ánægð og stökk á ykkur og kyssti ykkur. Þú sagðir að hún ætti að vera hjá einhverjum sem myndi nota hana og hún ætti vonandi eftir að reynast mér vel, sem hún hefur sko gert.

Í seinni tíð var ég rosalega mikið hjá ykkur Stellu. Ég var alltaf með hesta á járnum í hesthúsinu í Gröf. Þú komst reglulega til mín í hesthúsið þegar þú varst í göngutúrum með hundana. Alltaf kíktirðu inn, gafst mér knús og kysstir mig og sagðir, þetta er ekki slæmt. Svo röltirðu um hesthúsið, klappaðir Jarp og hinum líka og þegar þú komst að Mósa sagðirðu, þennan hest hlýt ég að eiga, hann er svo fallegur. Þegar ég var á útreiðum og hitti þig einhversstaðar á leiðinni, þar sem þú sóttir alltaf póstinn, sagðirðu alltaf það sama, ertu að fara langt? Og oft eftir að ég svaraði þér fylgdi einhver skemmtileg saga frá því þegar þú varst að temja sjálfur. Ég man alltaf eftir sögunni um stóðhestinn þinn, Jarp, sem þú reiðst um fjöll og fyrnindi og líka sögunni þegar þið böðuðuð hrossin í sjónum við lúsinni. Þessar sögur og heilmargar aðrar eru búnar að rifjast upp á síðustu dögum og eru mér ómetanlegar.

Það er ótrúlegt hvað þú hafðir gott lag á dýrum, Kappi var eins og skugginn þinn og ef þú komst ekki með mér út í hesthús þá kom hann bara ekki með mér. Eins fannst mér ótrúlegt með folöldin að þú gast alltaf klappað þeim og kjassað þau löngu áður en ég komst nálægt þeim. Þú hafðir svo rosalega góða nærveru og folöldin voru svo slök þegar þú komst að tala við þau. Þeim leist ekki alveg á það þegar ég kom með minn brussuskap og fór að tala við þig og segja að ég skildi bara ekki af hverju þau sneru sér bara út í horn þegar ég talaði við þau. Þá bentir þú mér á það að kannski væri betra að vera með minni læti og bara tala rólega við þau. Nú hef ég tileinkað mér þessa ró og það gengur mun betur að spekja folöldin. Þú varst svo fullur af fróðleik um allt sem viðkom dýrum og ég hef lært mikið af þér.

Tilsvörin þín Tryggvi voru stundum alveg hreint ótrúleg. Oftar en ekki sagðir þú þegar þú fékkst þér kaffi að það væri nú betra ef smá koníak væri með. Þér þótti ekki verra ef koníakið læddist út í. Og ég man að Stella sagði mér að á afmælisdaginn þinn þann 3. desember síðastliðinn hefði hún gefið þér koníak í kaffið þitt og þér hefði nú ekki fundist það slæmt. Mér fannst líka svo gaman þegar þú sagðir við mig og horfðir á Stellu, hún er falleg þessi kona. Stella sagði mér líka frá því þegar hún sagði við þig eitt sinn hversu heppin Indriði og Herdís væru með tengdasyni. Þú varst nú ekki lengi að svara um hæl og sagðir að það væri nú ekki skrítið þar sem að Indriði væri svo mikill ræktunarmaður.

Ég er rosalega ánægð að Júlía hafi fengið að kynnast þér og hún hafi fengið svona mikinn tíma með þér. Hún er nú ekki alveg að skilja að Tryggvi hennar sé ekki lengur á sjúkrahúsinu. Það er svo gaman að hún talar alltaf um þig sem Tryggva SINN, hún á þig segir hún og Stella smá.

Ég verð líklega að kveðja þig núna, þótt ég vildi halda áfram að skrifa og skrifa, því einhvern veginn finnst mér ekki eins og þú sért farinn þegar ég er að skrifa þetta. Mér til huggunar þá veit ég að pabbi þinn og Snati hafa tekið á móti þér. Ég er líka viss um að þú hafir tekið á móti Jarpi og þið séuð einhvers staðar saman.

Elsku Tryggvi minn, ég get bara hreinlega ekki lýst því með orðum hversu sárt mér þykir að kveðja þig og ég bara get ekki trúað að ég eigi aldrei eftir að kyssa þig og aldrei eftir að faðma þig og aldrei aftur finna Tryggvalykt. Ég lofa þér að ég skal passa hana Stellu þína eins og þú baðst mig svo oft um að gera og ég veit að þú passar okkur.

Ég er búin að hugsa mikið um þessar 4 setningar í laginu Söknuður, því þær passa svo rosalega vel við líðan mína núna.

 Mér finnst ég varla heill né hálfur maður,

Og heldur ósjálfbjarga, því er verr.

Ef værir þú hjá mér, vildi ég glaður,

Verða betri en ég er.

Þín Eydís.